It’s in the water baby, it’s in your frequency
It’s in the water baby, it’s between you and me

Bite the hand that feeds
Tap the vein that bleeds
Down on my bended knees
I break the back of love for you
I break the back of love for you

~Placebo

ik weet. dat je schrok van de energie tussen jou & mij.

ik weet. dat je het gevonk & geknetter voelde.

ik weet. dat je nog nooit iemand zoals ik had ontmoet.

ik weet. dat je moeite had gescheiden te houden. 

ik zag. de glinstering in je ogen als we klikten.

ik zag. je genieten van iets dat er niet mocht zijn.

ik zag. je worsteling tussen Ego & Hoger Zelf.

ik zag. je opluchting en wegvluchten.

ik wist dat je zou vluchten. 

voor iets dat voorbestemd was te zijn.

maar ik weet niet of jij weet.

dat ik je niet los kan laten. 

dat wij elkaar in dromen nog steeds ontmoeten.

dat de gedachte aan jou.

mij tot leven brengt en verscheurt.

je kunt vluchten wat je wilt.

maar.

dat verlangen dat er was.

tussen jou & mij.

kun je niet ontlopen. 

energie valt niet te doven.

de wet van aantrekking niet te negeren.

I break the back of love for you
I break the back of love for you

Kijk het filmpje & realiseer: dit doet hij drie tot vier keer per dag!

Als wat jij doet inderdaad Nabijheid & In Contact is.

Dan schat ik zo in.

Dat het nooit een hobby van me zal worden.

"Huil je weleens?", vroeg hij. "Huil je weleens om al dat je is aangedaan?"

Ik haal mijn schouders op. "Ik ben geen huiler", mompel ik.

Ik denk terug aan een paar maanden geleden. Aan hoe een cranio sacraal therapeut me via een simpele handoplegging recht in Hevig Verdriet wist te krijgen. Aan hoe ik anderhalf uur heb liggen brullen, snotteren en schokken. Hoe ik toen dacht dat ik nooit meer zou kunnen stoppen met huilen.

Natuurlijk stopte het verdriet. Omdat in de eerste plaats niemand voor eeuwig blijft huilen en in de tweede plaats ik nu eenmaal verdriet weer rap en zorgvuldig weet op te bergen. En het tevens door een katalysator van boosheid weet te halen. 

"Huil je weleens? Huil je weleens om het kind dat je was? Het kind dat werd misbruikt, mishandeld en bedreigd? Het kind dat emotioneel zoveel tekort kwam en psychisch zoveel moest verduren?"

"Nee."

Boos word ik wel. Boos op en om kleine dingen. Met een golf van adrenaline die verraadt dat mijn boosheid een lading met zich meeneemt die niet van toepassing is op het Hier & Nu. Die boosheid omvormt tot ongecontroleerde woede en haat. Gif dat een verlammende werking heeft op mijzelf en mijn omgeving.

Ik laat geen tranen. Ik laat geen tranen van verdriet, maar ook geen tranen van angst of pijn. Ik incasseer en kanaliseer. Vorm om en verpak. Herpak. Ik verbijt net zolang totdat ik verstil. Met interne kluisjes wagenwijd open, bereid om op te nemen wat ik zelf niet kan en wil hanteren.

"Het wordt tijd dat je gaat leren huilen."

"Ja. Heb je daar een pilletje voor?" 

We herstarten. Can you fucking believe it? We herstarten.

Na ruim een half jaar ronddolen. Dolen in mijn hoofd, in mijn nachtmerries en in mijn Woede. In mijn ongenuanceerde boosheid, mijn woorden die als kanonkogels doel trachtten te treffen & in mijn wanhoop.

Herstarten we.

Mijn laatste restantjes boosheid spuug ik zo nu en dan uit. Het zijn hikjes. Kleine hikjes die opborrelen en ongecontroleerd de ruimte in vliegen. Omdat ik moet stoppen te fixeren.

Ik fixeer mij graag. Voor iemand die meestal ongefocust door het leven gaat, kan ik mij zeer goed fixeren op Kleine Dingen. En ze daarmee laten groeien tot buitenproportionele groottes. Waarnemingen en belevingen omvormen tot Waarheden. En mijzelf daarin kwijt raken.

Oh wat was ik mijzelf kwijt.

En daarmee ook jou. Ik herinner mij het zeren dat dat teweeg bracht. Hoe het mij triggerde en de woede nog meer voedde. Want ik raakte al zoveel en zo vaak kwijt in mijn leven. Zo vaak dat ik nu krampachtig tracht te voorkomen en daarmee bewerkstellig wat mijn grootste angst is.

We herstarten.

Jij voelde niet de ademzucht die ik van opluchting slaakte. Jij voelde ook niet de angst die opkwam. Angst dat wij, jij & ik, wederom het Pad der Vernietiging zullen betreden. Omdat jij blijft de man die wilt redden en ik blijf de vrouw die niet gered wil worden. Alsof jouw manzijn per definitie maakt dat mijn neiging tot zelfdestructie in volle werking wordt gezet.

Zes lange maanden. Zes heftige maanden. Zes maanden waarin mijn leven praktisch stilstond, vanwege een zoektocht naar het Waarom. Waarom zo boos. Waarom zo vuurspugend. Waarom zo de controle kwijt?

Zes maanden waarin het waarom af en toe even de neus liet zien. En ik ging beseffen dat ik moet gaan praten. Voelen. Onder ogen moet zien. Moet stoppen met bagatelliseren en mij te verhullen in een wolk van Niks Aan De Hand.

We herstarten.

En ik wens ons beiden Veel Succes. 

En met wie moet ik nu.

Bommen & Granaten?

En wie houdt jou nu scherp? 

"Pas later, wanneer ze zich bedreigd voelde, nam haar overlevingsinstinct het over en dan werden alle eerdere gesprekken vervormd opgenomen in haar geheugen, dat vuilnisvat in Janes hoofd waarin alles gerecycled werd."

uit: Borderliner – Caroline Kraus 

ja.

exact zo.

gaat het. 

"Jij doet niet aan Anger Management.

Maar aan Sadness Management."

vriendje van Mijmer

"Want dat is denk ik hoe je het vaak doet. Spectaculair. Groots en meeslepend het pand verlaten. Zie ik zo voor me."

Ja.

Spectaculair.

&

Groots en Meeslepend.

That's me.

Nice to meet ya.  

I give it all my oxygen
So let the flames begin
~ Paramore

Maandenlang word ik geduwd.

Gepushed, gedramd & doorgezaagd.

Het fucking bloed onder mijn nagels vandaan halen.

Geduwd naar een punt, waar ik niet eens heen wilde gaan.

Laat staan in die richting kijken.

En na maandenlang knokken, weerstand leveren en buiten adem raken.

Ben ik eindelijk zover.

Een paar stappen verwijderd van Het Doel.

Om daar vervolgens een keiharde klap in mijn gezicht te krijgen.

Van jou.

Hoe krijg je het voor elkaar.

Om mij zelfs zonder contact nog pijn te doen.

Mij af te wijzen.

Mij neer te zetten als een schuldige.

En zelf wederom je handen te wassen in onschuld.

En als je denkt dat ik het hierbij laat zitten.

Dan heb je het mis.

Want. Echt.

What the fuck is your problem?

En als je vond dat de afgelopen maanden zwaar waren. 

Maak dan je borst maar nat. 

Want als ik eenmaal weet wat mijn richting gaat zijn.

Stap ik door. 

Stevig & geaard.

En het zal mij een rotzorg zijn of ik jou op die weg verpletter.

Niemand doet mij zeer, zoals jij mij zeer hebt gedaan.

Niemand.

Zonder daar ongestraft mee weg te komen.